Hikaye Kırıntıları

Salondaki saat on ikiyi vurduğunda bir süredir yataktan çıkmak için kendimde güç bulmaya çalışıyordum. Ağır adımlarla banyona gittim. Yerdeki kurumuş kan lekelerini gördüğümdeki şokla iki adım geri kaçtım. Aklımdan, birinin eve girmiş ve kendini yaralamış olabileceği gibi senaryolar geçti. Kan izleri banyodan salona oradan da yatak odasına geçiyordu. Hatta yastığımın bir kısmında da vardı. Elim yavaşça saçlarımın arasında dolaştı. Belli ki o kusma buhranları sırasında kafamı bir yerlere çarpmış ve sonra da kanamayı durdurmak için üzerine pamukla kompres yapmıştım. Ne olduğundan ziyade kanı durdurmak için çabalamış olmak kısmına takıldım. “Ne yani,” dedim kendi kendime, “bir taraftan internette kiralık katil arayıp diğer taraftan akan iki damla kan için mi endişelendim?” Bilinçaltımda hala yaşama isteği mi vardı? Üzerine bir kova buzlu su boca edilmişçesine allak bullak oldum. Kafamdan romantik ölüm hikayeleri yazarken belki de sadece kendimi kandırıyordum. Katil, New York’...

Sahile 30 metre kala kürek çekmeyi bıraktı adam. Kollarını hissedemeyecek kadar yorulmuştu. Kıyıda görünecek fener ışığını sessizce beklemeye başladılar. Bulutsuz bir geceydi. Esen hafif rüzgar kayığı nazikçe sallıyordu. Adamın karşısında, kucağında bebeği ile bir kadın oturuyordu. Endişeliydi kadın. Çok büyük bir risk almış olduğunun farkındaydı ama başka çaresi yoktu. Ya orada kalıp başına geleceklerin cezasını çekecekti ya da sevdiği adam ile kaçacaktı uzaklara. O da ikincisini seçti ve yollara döküldü. Bekledikleri her dakika çaresizlik ve belirsizlikle kasılıyordu kadının bedeni. Gözleri umutsuzca sahili tarıyordu. Bunca yaşanan gerilimden habersiz, kucağındaki bebek huzurla uyuyordu oysa. Kıyıdan beklenen işaret geldi sonunda. Adam var gücüyle asıldı yeniden küreklere. Kadının bir an yüzü aydınlandı. Kalbi çarpıyordu. Baş örtüsünün çenesinin altında sarkan parçasını dudaklarına bastırdı heyecanını gizlemek için. Kıyıdaki adam kayığa doğru koşmaya başladı. Yanlarına varınca el...